Drinkom spośród wielu czynników zaspokajających nasze marzenie obcowania z kulturą jest teatr.

Samym z wielu czynników odpowiadających nasze marzenie obcowania z sztuką jest teatr. Zaliczamy go do klasy wysokiej, już istnieje natychmiast dostępną formą atrakcji dla ludziach. Jego treść sięga czasów starożytnych. Nie wolno jednak zaprzeczyć, że – zarówno dziś kiedy zaś w terminach antycznych – teatr tworzą pracowniki plus zatem na nich będzie się skupiać ten artykuł.

W liczbie kolejności należy prześledzić drogę napisanej sztuki, zanim zostanie wyniesiona na deskach teatru. Autor nie pisał na zlecenie, a już z gotowym dziełem przedstawiał się do dyrektora trupy teatralnej. Wyjątek była sytuacja, jak sam zarządzał zespołem aktorów, a było więc rzadkością. Gdy przyszedł chwila na wyciągnięcie sztuki teatralnej, organizator wydarzenia zakładałem się do starego, a ten przekazywałeś mu właściwą sztukę. Służył on pracę dzisiejszego recenzenta.

Kluczową kwestią w teatrze był aktor. Choć zawód tenże w Rzymie także w Grecji niczym się nie różnił, to ćwiczący go widzieli się z zupełnie odmiennym traktowaniem. Przedstawienia teatralne w Grecji były stroną świąt religijnych, bardzo znaczącym i oczekiwanym wydarzeniem w działaniu ludzi ludzi. Zaś w Rzymie były zaledwie dodatkiem do obchodzonego święta, ponadto uważano, że kupowanie stawki za wykonywany zawód przynosi ujmę. Idealnym modelem będzie tu Neron, jaki nie ale jeden bawił się grą aktorską, lecz także próbował skłonić młodzież do tej pracy.

Przykładem na sytuację artystów w starej Grecji jest nawet stowarzyszenie artystów dionizyjskichpowstałe w Atenach. Uczestnictwo w takiej organizacji gwarantowało wiele charakterystycznych dla rozwinięcia kariery przywilejów takich jak: pominięcie obowiązku służby wojskowej na lądzie i morzu, zrezygnowanie z płacenia podatków, nietykalność na terenie Grecji, a jeszcze możliwość swobodnego przekraczania granic. Jednak najważniejszą rolą stowarzyszenia było wydawanie, rozpowszechnianie i trwanie tekstów dramaturgów.

W Grecji panowała reguła trzech aktorów, choć ściślej mówiąc, obowiązywała dopiero w sztuk. W gry występowało czasem nawet pięciu aktorów. Wprowadzenie konkursu na najskuteczniejszego wśród nich stworzyło wyraźny stracił na artystów komediowych i tragediowych, i nawet wytworzenie się stałej struktury. Grupy rozpoczynały się w zestawy trzyosobowe, wśród których wyróżnić można było protagonistę (aktor ważny i stary grupy), deuteragonistę i trytagonistę. Wymienieni zostali tu według hierarchii i uznania ludzi5.

Mając pod uwagę, że na części znajdowało się maksymalnie czterech artystów, częstym wydarzeniem był pewien aktor zabierający się w morze niż samą, lub dwie osoby. Trzeba jeszcze podkreślić, że potrafiła stanowić to pozycja żeńska, ponieważ w starożytności kobiety nie posiadały prawa istnieć na deskach teatru. Byli aktorzy, którzy specjalizowali się w odgrywaniu ról kobiecych. Ciekawostką jest i to, że protagonista, jako że jego dźwięk był najważniejszy, mógł wyznaczyć sobie niekoniecznie rolę pierwszoplanową, kiedy w przypadku Teodorosa, słynnego aktora, jednak taką, która jak główna zabierała głos. Granie paru postaci przez jakąś kobietę było dodatkowe dzięki maskom, które stanowiły koniecznym rekwizytem artystów. Głównym faktem było przystosowanie drugiego ludzie o odpowiednich cechach fizycznych i bliskim głosie, co dający teraz tę pozycję aktor. Ale oraz z ostatnim starzy radzili sobie z powodzeniem, skoro teatr odniósł ponadczasowy sukces.

Aktorami zatrzymywali się również niewolnicy (raczej na domach władców), którzy oprócz zapłaty czasami uzyskiwali również wolność, natomiast to następne było dedykowane wyłącznie dla nielicznych również dla najlepszych. Wśród aktorów wyróżnić możemy aktorów mimicznych i pantomimicznych. Pierwsi posługiwali się mimiką twarzy, stosując jej mięśnie, natomiast w pantomimie docierały do tego całe ruchy mięsa i gesty. Wśród nich otrzymywali się między innymi tancerze. I jakkolwiek byli brani jako aktorzy drugiej kategorii, to zajmowali się popularnością. W Grecji takowych nazywano kofa prosopa, natomiast w historii taka rola mogła pełnić funkcję czwartego aktora, miała więc udział w dialogu, była kwestią imienną, ale bez żadnej kwestii mówionej.

W starożytności nie istniały szkoły aktorskie, więc mężczyźni chcący uprawiać ten zawód, zasięgali lekcji dykcji i myśli wymowy u retorów, a jeszcze u doświadczonych artystów zajmujących się wielką popularnością. W późniejszych czasach zaowocowało więc w drugie profity. Dzięki odpowiednio dobieranym słowom i przyjemnemu chwaleniu się, aktorów zaczęto angażować w prace dyplomatyczne.

Cechą istotną dla starych teatrów była oryginalna akustyka. Głos musiał bowiem docierać do widzów w nowych rzędach, stąd te ważną stroną i wyznacznikiem profesjonalizmu artysty był mocny głos. Stąd niektórzy wątpią, aby role dzieci były odtwarzane przez chłopców. Trudnym działaniem istniałoby jednocześnie szybkie zmienienie się w następującą formę. Aktor musiał przecież odgrywać kilka ról na raz, to pragnął być skory do dużego przyłączenia się w nowy charakter, znaczący w kolejnej tonacji, oraz odmiennie gestykulujący. Współcześni aktorzy często poddawani są ostremu reżimowi, chcąc dopasować się do dziś modnej sylwetki, czy danej roli, jaką im zaproponowano. To jedno działo się w starożytności. Aktor uznawał zbyt zadanie utrzymać swą młodość za każdą cenę. W grę wchodziły ścisłe diety, ćwiczenia gimnastyczne, a nawet środki czyszczące.

W Rzymie pozycja aktorów była niezwykle zachwiana zwłaszcza w stanie cesarstwa, kiedy to wszystko zależało tak naprawdę od upodobań aktualnie będącego człowieka. Przykładowo cesarz August zniósł chłostę wobec nich, ale jeden to prawda złamał. Tyberiusz wypędził aktorów z całej Italii i tylko za panowania Kaliguli nadeszły czasy sprzyjające trupom teatralnym. Wspomniany już Neron z kolei, naprawdę mocno obawiał się konkurencji, że skazał na śmierć popularnego wśród aktorów Parysa. Przewrotne prawo ustabilizowało się wraz ze wzrostem znaczenia wyzwoleńców, a artyści w wyniku nie musieli się obawiać o swoje życie.

Honorarium dla artystów otrzymywał dyrektor i toż on dawał aktorom gażę pod koniec dnia. Najlepsi otrzymywali wynagrodzenie pieniężne, pozostali dostawali wino, wieprzowinę, figi, ogórki, a nawet drewno opałowe. Były także prawne dokumenty, kontrakty niesione z artystami, w których jeden z faktów głosił, że za złamanie warunków umowy (gdy na dowód rezygnacja z wystąpienia), aktorzy musieli zapłacić karę.

A mimo ogromnego talentu, nawet najlepszy aktor potrzebuje dodatków do odegrania sceny jakimi są kostiumy i rekwizyty. Człowiekiem odpowiedzialnym za zatem stanowił choragus, nie ważna jednak potwierdzić czy był wynajmowany na potrzeby sztuki, czy należał do grupy teatralnej.

Kolejną postacią, bardzo tak widoczną w obecnych czasach, jest osoba klakiera. Ludzie tej rady nie ale byliśmy za zadanie oklaskiwać grupę, przez jaką stanowili wynajęci, lecz również niszczyć przedstawienie konkurencji.

Była także funkcja woźnego, jaki wtedy tworzył wyszukiwać dowolnych pomieszczenie i prezentować je nowo gościem na wykonanie, a i osoba herolda, który za działanie miał uciszać publiczność podczas przedstawień. Związani z teatrem istnieli też statyści i stolarze, którzy prowadzili twarzy i kostiumy.

Podsumowując, gdy zajrzymy za kulisy teatru antycznego możemy zobaczyć jak wiele stron wspólnych mają starzy i nowi aktorzy, a oraz jako dużo spośród nich z postępem czasu ewoluowało. Tu należy wymienić choćby noszenie masek czy rolę kobiety w teatrze, a też obecnie nierzucającą się ilość aktorów. Jednak niezmiennymi nadal pozostają umiejętności, które musi nabyć osoba zainteresowana do ćwiczenia tej umiejętności. Jedni się z obecnym powodują, inni muszą się ich nauczyć, jednak podstawowym jest, że widz rozpozna talent i profesjonalizm, nawet u początkujących.Pozycja aktora poleca się umacniać z wszelkim dniem, oraz osoby poboczne, pełniące istotne funkcje, nadal znajdują angaż, a także zyskują markę nie niższą od artystów stających na deskach teatralnych.