Kraje, w których mieszkańcy są najszczęśliwsi

Najbardziej szczęśliwi z istnienia są mieszkańcy państw nordyckich – pochodzi z papieru zaprojektowanego przez Sieć Wyjść na praca Stałego Rozwoju (SDSN), inicjatywę ONZ zaczętą w 2012 roku. Najmniej korzystne są państwa Afryki Subsaharyjskiej oraz Syria i Jemen. Raport obejmuje 155 krajów.

„Szczęśliwe światy wtedy owe, w których kieruje zdrowa równowaga pomiędzy dobrobytem (…) i pieniądzem społecznym, co składa wysoki stopień oczekiwania w społeczeństwie, niski poziom nierówności oraz bezpieczeństwo do gabinetu” – powiedział agencji Reutera dyrektor SDSN i indywidualny doradca sekretarza generalnego ONZ Jeffrey Sachs.

Celem przekazu jest – jak uczyłem – dostarczenie rządom, sklepowi oraz społeczeństwu obywatelskiemu kolejnego narzędzia, które wsparło ich terenom naleźć lepszą opcję do jadalnego samopoczucia obywateli. 

Wśród dziesięciu najszczęśliwszych państw świata, oprócz Norwegii i Danii, ujawniły się: Islandia, Szwajcaria, Finlandia, Holandia, Kanada, Nowa Zelandia, Australia i Szwecja.

Niemcy uplasowały się na 16. pozycji, Wielka Brytania na 19., a Francja tylko na 31. Stany Skupione spadły o samo oczko niżej w zestawieniu z ubiegłym rokiem – na pas 14. – ze motywu na góra, brak oczekiwania i korupcję. Działania ekonomiczne podejmowane przez administrację prezydenta Donalda Trumpa jeszcze kwestii pogorszą – uważa Sachs.

Na tyle rankingu figurują: Jemen, Sudan Południowy, Liberia, Gwinea, Togo, Rwanda, Syria, Tanzania, Burundi oraz Republika Środkowoafrykańska.

Zestawienie legitymuje się na konkretnych klasy sondażowej Gallupa i patrzy czynniki takie jak: realne PKB na poszczególnego mieszkańca, oczekiwana długość przeżycia w zdrowiu, kontakt do kontrole lekarskiej, bezpieczeństwo zatrudnienia, relacje rodzinne, i i stan korupcji czy uważanie swobód obywatelskich.

Pierwszy ranking najszczęśliwszych krajów opublikowano w 2012 roku. Z tego ciągu pięć państw na świecie – Butan, Ekwador, Szkocja, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Wenezuela – utworzyło ministerstwa, których zajęciem jest zalecanie szczęśliwości jako istotnego punktu polityki społecznej.